گر تو ما را به جفای صنمان ترسانی (2881)
-
اندازه متن
+
گر تو ما را به جفای صنمان ترسانی
شکم گرسنگان را تو به نان ترسانی
و به دشنام بتم آیی و تهدید دهی
مردگان را بنشانی و به جان ترسانی
ور به مجنون سقطی از لب لیلی آری
همچو مخمورکش از رطل گران ترسانی
من که چون دیگ بر آتش ز تبش خشک لبم
گوش آنم کم از آن چرب زبان ترسانی
گرگ هجران پی من کرد و مرا ننگ آورد
گرگ ترسد نه من ار تو به شبان ترسانی
بادهای گر تو ز تلخی ویم بیم دهی
سادهای گر مگسان را تو بخوان ترسانی
پاکبازند و مقامر که در این جا جمعند
نیست تاجر که تو او را به زیان ترسانی
چون خیالات لطیفند نه خونند و نه گوشت
که تو تیری بزنی یا به کمان ترسانی
گفت بهلول آن یکی درویش را (82-3)
بخش ۸۴ - سؤال کردن بهلول آن درویش را
گفت بهلول آن یکی درویش…
همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو (2218)
همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو چو مرا یافتهای صُحبتِ هر خام مجو
پیشنمایش
