یار درآمد ز باغ بیخود و سرمست دوش (1278)
-
اندازه متن
+
یار درآمد ز باغ بیخود و سرمست دوش
توبه کنان توبه را سیل ببردست دوش
عاشق صدسالهام توبه کجا من کجا
توبه صدساله را یار دراشکست دوش
باده خلوت نشین در دل خم مست شد
خلوت و توبه شکست مست برون جست دوش
ولوله در کو فتاد عقل درآمد که داد
محتسب عقل را دست فروبست دوش
گفت زن صدق آن بود کز بود خویش (129-1)
بخش ۱۲۹ - هدیه بردن عرب سبوی آب باران از میان بادیه سوی بغداد به امیرالمؤمنین بر پنداشت آنک آنجا…
آنکس که ترا دید و نخندید چو گل (1082)
آنکس که ترا دید و نخندید چو گل از جان و خرد تهیست مانند دهل
گبر…
