مولانا

تا ظن نبری که از تو بگریخته‌ام
یا با دگری جز تو درآمیخته‌ام

بر بسته نیم ز اصل انگیخته‌ام
چون سیل به بحر یار درریخته‌ام

تا ظن نبری که از غمانت رستم
یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم

من شربت عشق تو چنان خوردستم
کز روز ازل تا با بد سرمستم

تا ظن نبری که من دوی می‌بینم
هر لحظه فتوحی به نوی می‌بینم

جان و دل من جمله توی می‌دانم
چشم و سر من جمله توی می‌بینم

تا ظن نبری که من کمت می‌بینم
بی‌زحمت دیده هر دمت می‌بینم

در وهم نیاید و صفت نتوان کرد
آن شادی‌ها که از غمت می‌بینم

تا کاسهٔ دوغ خویش باشد پیشم
والله که به انگبین کس نندیشم

ور بی‌برگی به مرگ مالد گوشم
آزادی را به بندگی نفروشم

تا پردهٔ عاشقانه بشناخته‌ایم
از روی طرب پرده برانداختیم

با مطرب عشق چنگ خود در زده‌ایم
همچون دف و نای هردو در ساخته‌ایم

تا میرود آن نگار ما میرانیم
پیمانه چو پر شود فرو گردانیم

چون بگذرد این سر که درین آب و گلست
در صبح وصال دولتش خندانیم

تو بحر لطافتی و ما همچو کفیم
آنسوی که موج رفت ما آنطرفیم

آن کف که به خون عشق آلودستی
بر ما میزن که بر کفت همچو دفیم

جانرا که در این خانه وثاقش دادم
دل پیش تو بود من نفاقش دادم

چون چند گهی نشست کدبانوی جان
عشق تو رسید و سه طلاقش دادم

جانی که در او دو صد جهان میدانم
گوئیکه فلانست و فلان میدانم

او شاهد حضرتست و حق نیک غیور
هر چشم که بسته گشت از آن میدانم