تو نیکو روِش باش تا بَدسگال (24-2)
-
اندازه متن
+
پیشِ یکی از مشایخ گله کردم که: فلان به فَسادِ من گواهی داده است
گفتا: به صَلاحش خجل کن
تو نیکو روِش باش تا بَدسگال
به نقصِ تو گفتن نیابد مَجال
چو آهنگِ بربَط بود مستقیم
کی از دستِ مطرب خورد گوشمال؟
چون در آید مِه از تویی به سخن (36-8)
هر که با داناتر از خود بحث کند تا بدانند که داناست، بدانند که نادان است
چون…
یا وفا خود نبود در عالَم (27-1)
یکی در صنعتِ کُشتی گرفتن سرآمده بود، سیصد و شصت بندِ فاخر بدانستی و هر روز به نوعی از آن…
