روی بر خاکِ عجز، میگویم (3-2)
-
اندازه متن
+
عبدالقادرِ گیلانی را، رَحْمَةُ اللهِ عَلَیْهِ، دیدند در حرمِ کعبه روی بر حَصْبا نهاده، همیگفت: ای خداوند! ببخشای! وگر هرآینه مستوجب عقوبتم؛ در روزِ قیامتم نابینا برانگیز تا در رویِ نیکانْ شرمسار نشوم
روی بر خاکِ عجز، میگویم
هر سحرگه که باد میآید
«ای که هرگز فرامشت نکنم
هیچت از بنده یاد میآید؟»
کس نبیند بخیل فاضل را (108-8)
دو کس مردند و حسرت بردند: یکی آن که داشت و نخورد و دیگر آن که دانست و نکرد
هرکه نان از عملِ خویش خورَد (13-3)
حاتمِ طایی را گفتند: از تو بزرگهمّتتر در جهان دیدهای یا شنیدهای؟ گفت: بلی! روزی چهل شتر قربان کرده بودم…
