روی بر خاکِ عجز، میگویم (3-2)
-
اندازه متن
+
عبدالقادرِ گیلانی را، رَحْمَةُ اللهِ عَلَیْهِ، دیدند در حرمِ کعبه روی بر حَصْبا نهاده، همیگفت: ای خداوند! ببخشای! وگر هرآینه مستوجب عقوبتم؛ در روزِ قیامتم نابینا برانگیز تا در رویِ نیکانْ شرمسار نشوم
روی بر خاکِ عجز، میگویم
هر سحرگه که باد میآید
«ای که هرگز فرامشت نکنم
هیچت از بنده یاد میآید؟»
هر که را، جامه پارسا، بینی (1-2)
یکی از بزرگان گفت پارسایی را: چه گویی در حقِ فلان عابد که دیگران در حقِ وی به طعنه سخنها…
گر گدا پیشروِ لشکرِ اسلام بُوَد (37-2)
مریدی گفت پیر را: چه کنم کز خَلایق به رنج اندرم، از بس که به زیارتِ من همیآیند و اوقاتِ…
