پیش درویشان بود خونت مباح (76-8)
-
اندازه متن
+
دو کس را حسرت از دل نرود و پای تغابن از گل بر نیاید: تاجر کشتی شکسته و وارث با قلندران نشسته
پیش درویشان بود خونت مباح
گر نباشد در میان مالت سبیل
یا مرو با یار ازرق پیرهن
یا بکش بر خان و مان انگشت نیل
دوستی با پیلبانان یا مکن
یا طلب کن خانهای در خورد پیل
دورانِ بقا چو بادِ صحرا بگذشت (30-1)
پادشاهی به کشتنِ بیگناهی فرمان داد. گفت: ای ملِک! به موجبِ خشمی که تو را بر من است، آزارِ خود…
هر که دندان به خویشتن بنهاد (35)
هر که دندان به خویشتن بنهاد خیر دیگر به کس نخواهد داد
