فخرالدوله برادر پناخسرو آنگاه که بگریخت (28)
-
اندازه متن
+
حکایت 28: فخرالدوله برادر پناخسرو آنگاه که بگریخت و بنشابور آمد صاحب زبان بر وی دراز کرد، و بنامها وی را نکوهید و عاقش خواند، وی فصلی نبشت و بصاحب فرستاد، و گفت ترا شمشیر و مرا قلم فانظر ایهما اقوی، صاحب در جواب نبشت السیف اقوی و القلم اعلی فانظر ایهما اکفی، فخرالدوله آن رقعه را بر شمس المعالی عرضه کرد قابوس وشگیر زیر آن نبشت قدافلح من تزکی و قد خاب من کذب و تولی .
تا راهِ قلندری نپویی نشود (72)
تا راهِ قلندری نپویی نشود رخساره به خونِ دل نشویی نشود
سودا چه پزی؟ تا…
از آمدن و رفتن ما سودی کو؟ (150)
از آمدن و رفتن ما سودی کو؟ وز تار امید عمر ما پودی کو؟
چندین…
