بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی (164)
-
اندازه متن
+
بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی
سرمست بدم که کردم این عیاشی
با من به زبان حال میگفت سبو
من چون تو بدم تو نیز چون من باشی
یک جرعه می کهن ز ملکی نو به (156)
یک جرعه می کهن ز ملکی نو به وز هرچه نه می طریق بیرون شو به
من بی می ناب زیستن نتوانم (132)
من بی می ناب زیستن نتوانم بی باده کشید بار تن نتوانم
من بنده آن…
پیشنمایش
