ای دل غم این جهان فرسوده مخور (102)
-
اندازه متن
+
ای دل غم این جهان فرسوده مخور
بیهوده نهای غمان بیهوده مخور
چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید
خوش باش غم بوده و نابوده مخور
نتوان دل شاد را به غم فرسودن (148)
نتوان دل شاد را به غم فرسودن وقت خوش خود بسنگ محنت سودن
کس غیب…
هنگام صبوح ای صنمِ فرخپی (178)
هنگام صبوح ای صنمِ فرخپی برساز ترانهای و پیشآور می
کافکند به خاک صدهزاران جم…
