افلاک که جز غم نفزایند دگر (101)
-
اندازه متن
+
افلاک که جز غم نفزایند دگر
ننهند به جا تا نربایند دگر
ناآمدگان اگر بدانند که ما
از دهر چه میکشیم نایند دگر
ای دل غم این جهان فرسوده مخور (102)
ای دل غم این جهان فرسوده مخور بیهوده نهای غمان بیهوده مخور
چون بوده گذشت…
زان کوزهٔ می که نیست در وی ضرری (173)
زان کوزهٔ می که نیست در وی ضرری پُر کن قدحی، بخور، به من ده دگری
پیشنمایش
