در دو چشمش گناه میخندید
-
اندازه متن
+
در دو چشمش گناه میخندید
بر رخش نور ماه میخندید
در گذرگاه آن لبان خموش
شعلهای بیپناه میخندید
شرمناک و پر از نیازی گنگ
با نگاهی که رنگ مستی داشت
در دو چشمش نگاه کردم و گفت :
باید از عشق حاصلی برداشت
سایهای روی سایهای خم شد
در نهانگاه رازپرور شب
نفسی روی گونه ای لغزید
بوسهای شعله زد میان دو لب
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود…
شب به روی شیشههای تار
شب به روی شیشههای تار می نشست آرام چون خاکستری تبدار باد نقش سایه ها را در حیاط خانه هر…
