در دو چشمش گناه میخندید
-
اندازه متن
+
در دو چشمش گناه میخندید
بر رخش نور ماه میخندید
در گذرگاه آن لبان خموش
شعلهای بیپناه میخندید
شرمناک و پر از نیازی گنگ
با نگاهی که رنگ مستی داشت
در دو چشمش نگاه کردم و گفت :
باید از عشق حاصلی برداشت
سایهای روی سایهای خم شد
در نهانگاه رازپرور شب
نفسی روی گونه ای لغزید
بوسهای شعله زد میان دو لب
در غروبی ابدی
- روز یا شب ؟ - نه ، ای دوست ، غروبی ابدیست با عبور دو کبوتر در باد چون…
آیههای زمینی
آن گاه خورشید سرد شد و برکت از زمین ها رفت و سبزه ها به صحراها خشکیدند و ماهیان به…
