آن گل زودرس چو چشم گشود
-
اندازه متن
+
آن گل زودرس چو چشم گشود
به لب رودخانه تنها بود
گفت دهقان سالخورده که:
حیف که چنین یکه بر شکفتی زود
لب گشادی کنون بدین هنگام
که ز تو خاطری نیابد سود
گل زیبای من ولی مشکن
کور نشناسد از سفید کبود
نشود کم ز من بدو گل گفت
نه به بی موقع آمدم پی جود
کم شود از کسی که خفت و به راه
دیر جنبید و رخ به من ننمود
آن که نشناخت قدر وقت درست
زیرا این طاس لاجورد چه جست ؟
داد آینهام به دست آن جان جهان
داد آینهام به دست آن جان جهان گفتا که در آئینه به خود دل شو نگران
با دل چه بسی پند بدادم، نشنفت
با دل چه بسی پند بدادم، نشنفت بیدارتر آمد و بجا هیچ نخفت
برخاست بشد از…
پیشنمایش
