با رنگ گلم بود سر و سودایی
-
اندازه متن
+
با رنگ گلم بود سر و سودایی
از طعن بدان نه در رهش پروایی
دانی زچه برداشت دلم مهر از او
دیدم چو بر او زهر طرف شیدایی
بودم مرغی رها چو آوای جرس
بودم مرغی رها چو آوای جرس، صیادم افکند در این کنج قفس
با من نفسی ست…
هیهات که روز عمر چون آهی شد
هیهات که روز عمر چون آهی شد آن دل که به کف بود چنان کاهی شد
پیشنمایش
