به شب آویخته مرغ شباویز
-
اندازه متن
+
به شب آویخته مرغ شباویز
مدامش کار رنج افزاست، چرخیدن.
اگر بی سود می چرخد
وگر از دستکار شب، درین تاریکجا، مطرود می چرخد…
به چشمش هر چه می چرخد، ـــ چو او بر جای ـــ
زمین، با جایگاهش تنگ.
و شب، سنگین و خونالود، برده از نگاهش رنگ
و جاده های خاموش ایستاده
که پای زنان و کودکان با آن گریزانند
چو فانوس نفس مرده
که او در روشنایی از قفای دود می چرخد.
ولی در باغ می گویند:
« به شب آویخته مرغ شباویز
به پا، زآویخته ماندن، بر این بام کبود اندود می چرخد.»
آن ماه که انش نه خاموشم باد
آن ماه که انش نه خاموشم باد در هر نفس آوایش در گوشم باد
چنداش دل…
گفتم: سخنی ساز که غم بزداید
گفتم: سخنی ساز که غم بزداید گفتا: به غمی شو که غمت افزاید
گفتم کی آن…
