شب است
-
اندازه متن
+
شب است،
شبی بس تیرگی دمساز با آن.
به روی شاخ انجیر کهن « وگ دار» می خواند، به هر دم
خبر می آورد طوفان و باران را. و من اندیشناکم.
شب است،
جهان با آن، چنان چون مرده ای در گور.
و من اندیشناکم باز:
ـــ اگر باران کند سرریز از هر جای؟
ـــ اگر چون زورقی در آب اندازد جهان را؟…
در این تاریکی آور شب
چه اندیشه ولیکن، که چه خواهد بود با ما صبح؟
چو صبح از کوه سر بر کرد، می پوشد ازین طوفان رخ آیا صبح؟
آمد رسن گاو نرش بر سر دوش
آمد رسن گاو نرش بر سر دوش با من بپرد گاو و استاد خموش
از من…
گفتی که فلان چو دشمنی حیله گر است
گفتی که فلان چو دشمنی حیله گر است. آری سخن نیک همینش اثر است.
با دوست…
