زخمی که بر چهرهی ماه افتاده بود
-
اندازه متن
+
زخمی که بر چهرهی ماه افتاده بود
حالا دهانش بازتر شده است
□
جز مادرم
چه کسی میدانست
که ماه
زخمیست بر چهرهی آسمان
و تا نیمهی هر ماه
آنقدر دهانش را باز میکند
که از درونش استخوانِ شب پیداست؟
□
ما در خانه منتظر بودیم
که خیابانها تنش را بلعیدند
و گرسنگی ادامه پیدا کرد
□
شبِ عجیبیست
هر چه ملافه را
از صورتِ آسمان کنار میزنم
به صبح نمیرسم
ما مُردهایم اما هراسی نیست
آبی که دست بر سنگها میکشد به دنبالِ چه چیز میگردد؟ دست بر تنت میکشم و حرکتِ زمان را در…
با این آرایشِ غلیظ – پوسیدن
با این آرایشِ غلیظ چه چیز را پنهان کردهای چه چیز را آشکار؟ این نقابها بیفایده است برای منی که…
