سپیده که سر بزند
-
اندازه متن
+
سپیده که سر بزند
در این بیشهزار خزان زده شاید گلی بروید
شبیه آنچه در بهار بوئیدیم .
پس به نام زندگی
هرگز نگو هرگز
بی آنکه چیزی برای بیان باشد
ایستاده روی پلکهام و گیسوانش درون موهام شکل دستهای مرا دارد رنگ چشمهای مرا در تاریکی من محو می شود…
بر روی دفتر های مشق ام
بر روی دفتر های مشق ام بر روی درخت ها و میز تحریرم بر برف و بر شن می نویسم…
