مست رسید آن بت بیباک من (2106)
-
اندازه متن
+
مست رسید آن بت بیباک من
دردکش و دلخوش و چالاک من
گفت به من بنگر و دلشاد شو
هیچ به خود منگر غمناک من
ز آب و گل این دیده تو پرگل است
پاک کنش در نظر پاک من
دست بزد خرقه من چاک کرد
گفت مزن بخیه بر این چاک من
روی چو بر خاک نهادم بگفت
پاک مکن روی خود از خاک من
ای منت آورده منت میبرم
ز آنک منم شیر و تو شیشاک من
نفت زدم در تو و میسوز خوش
لیک سیه مینکند زاک من
ساقی زان می که میچریدند (713)
ساقی زان می که میچریدند بفزای که یارکان رسیدند
مهمان بفزود می بیفزا زان خنب که…
من همتیم کجا بود چون من باز (968)
من همتیم کجا بود چون من باز عرضه نکنم به هیچکس آز و نیاز
با خویشتنم…
