آکادمی پلیکان

ای ماه چو ابر بس گرستم بی‌تو (1554)

- اندازه متن +

ای ماه چو ابر بس گرستم بی‌تو
در مه به نشاط ننگریستم بی‌تو

برخاستم از جان تو نشستم بی‌تو
وز شرم به مردم چو نرستم بی‌تو

میانگین امتیازات ۵ از ۵
از مجموع ۱ رای
نویسنده

پوریا پلیکان

و آنچه نمی‌پوسد پوسیدن است

تفکر خلاق
کتاب رمان شب‌های روشن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پشتیبانی
×