با عشق نشین که گوهر کان تو است (233)
-
اندازه متن
+
با عشق نشین که گوهر کان تو است
آنکس را جو که تا ابد آن تو است
آنرا بمخوان جان که غم جان تو است
بر خویش حرام کن اگر نان تو است
هر جان عزیز کو شناسای رهست (433)
هر جان عزیز کو شناسای رهست داند که هر آنچه آید از کارگه است
بر زادهٔ…
دوش رفتم در میان مجلس سلطان خویش (1246)
دوش رفتم در میان مجلس سلطان خویش بر کف ساقی بدیدم در صراحی جان خویش
گفتمش…
