تُرُش رویی و خشمینی چنین شیرین ندیدهستم (1416)
-
اندازه متن
+
تُرُش رویی و خشمینی چنین شیرین ندیدهستم
ز افسونهاش مجنونم ز افسانهاش سرمستم
بتان بس دیدهام جانا ولیکن نی چنین زیبا
توی پیوندم و خویشم کنون در خویش درجستم
همه شب از پریشانی چنان بودم که می دانی
ولیک این دم ز حیرانی کریما از دگر دستم
از این حالت که دل دارد بگیر و برجهان او را
که من خاکی ز سعی تو ز روی خاک برجستم
گفت ای عنقای حق جان را مطاف (226-3)
بخش ۲۲۶ - با خویش آمدن عاشق بیهوش و روی آوردن به ثنا و شکر معشوق
نعیم تو نه از آن است که سیر گردد جان (2081)
نعیم تو نه از آن است که سیر گردد جان مرا به خوان تو باید هزار حلق و…
پیشنمایش
