دوش از قمر تو آسمان مینوشید (702)
-
اندازه متن
+
دوش از قمر تو آسمان مینوشید
وز آب حیات تو جهان مینوشید
زان آب حیاتی که حیاتست مزید
در هرچه حیات بود آن مینوشید
ای مرغ عجب که صید تو شیرانند (562)
ای مرغ عجب که صید تو شیرانند گمگشتهٔ سودای تو جان سیرانند
خرم زی و آسوده…
رفت لقمان سوی داود صفا (81-3)
بخش ۸۱ - صبرکردن لقمان چون دید کی داود حلقهها میساخت از سوال کردن با این نیت کی صبر از…
