روحیست بینشان و ما غرقه در نشانش (1266)
-
اندازه متن
+
روحیست بینشان و ما غرقه در نشانش
روحیست بیمکان و سر تا قدم مکانش
خواهی که تا بیابی یک لحظهای مجویش
خواهی که تا بدانی یک لحظهای مدانش
چون در نهانْش جویی دوری ز آشکارش
چون آشکار جویی محجوبی از نهانش
چون ز آشکار و پنهان بیرون شدی به برهان
پاها دراز کن خوش، میخسب در امانش
چون تو ز ره بمانی جانی روانه گردد
وانگه چه رحمت آید از جان و از روانش
ای حبس کرده جان را تا کی کشی عنان را؟
درتاز درجهانش اما نه در جهانش
بیحرص کوب پایی از کوری حسد را
زیرا حسد نگوید از حرص ترجمانش
آخر ز بهر دو نان تا کی دوی چو دونان؟
و آخر ز بهر سه نان تا کی خوری سنانش؟
آن طرفه جماعتی که جانشان بکشد (485)
آن طرفه جماعتی که جانشان بکشد وین نادره آب حیوانشان بکشد
گر فاش کنند مردمانشان بکشند…
الا هات حمرا کالعندم (3131)
الا هات حمرا کالعندم کانی ما زجتها عن دمی
و یبدو سناها علی وجنتی اذا انحدرت…
