روز طرب است و سال شادی (2744)
-
اندازه متن
+
روز طرب است و سال شادی
کامروز به کوی ما فتادی
تاریکی غم تمام برخاست
چون شمع در این میان نهادی
اندیشه و غم چه پای دارد
با آن قدح وفا که دادی
ای باده تو از کدام مشکی
وی مه به کدام ماه زادی
مستی و خوشی و شادکامی
سلطان دلی و کیقبادی
و آن عقل که کدخدای غم بود
از ما ستدی به اوستادی
شاباش که پای غم ببستی
صد گونه در طرب گشادی
آن جا که چو تو نگار باشد (704)
آن جا که چو تو نگار باشد سالوس و حفاظ عار باشد
سالوس و حیل کنار…
بنمای به من رخت بکن مردمی (1802)
بنمای به من رخت بکن مردمی تا لاف زنم که دیدهام خرمی
ای جان جهان از…
