آخر گل و خار را بدیدی (2745)
-
اندازه متن
+
آخر گل و خار را بدیدی
روز و شب تار را بدیدی
بس نقش و نگار درشکستی
تا نقش و نگار را بدیدی
از عالم خاک برگذشتی
و آن گرد و غبار را بدیدی
میخند چو گل در این گلستان
کان جان بهار را بدیدی
بی کار شدی ز کار عالم
چون حاصل کار را بدیدی
چون باده ساقی اندرآمیز
چون رنج خمار را بدیدی
یک شفتالو از آن لبِ عَنّابی (1994)
یک شفتالو از آن لبِ عَنّابی پُر کرد جهان ز بویِ سیب و آبی
هم پردهٔ…
هر جان که از او دلبر ما شادانست (434)
هر جان که از او دلبر ما شادانست پیوسته سرش سبز و دلش خندانست
اندازهٔ جان…
