سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی (2477)
-
اندازه متن
+
سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی
خاربنان خشک را از گل او طراوتی
جان و دل فسرده را از نظرش گشایشی
سنگ سیاه مرده را از گذرش سعادتی
از گذری که او کند گردد سرد دوزخی
وز نظری که افکند زنده شود ولایتی
مرده ز گور برجهد آید و مستمع شود
گر بت من ز مردهای یاد کند حکایتی
آنک ز چشم شوخ او هر نفسی است فتنهای
آنک ز لطف قامتش هر طرفی قیامتی
آه که در فراق او هر قدمی است آتشی
آه که از هوای او میرسدم ملامتی
خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم (1691)
خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم گفتار دو جهان را از یک دهان برآرم
چو زد فراق تو بر سر مرا به نیرو سنگ (1329)
چو زد فراق تو بر سر مرا به نیرو سنگ رسید بر سر من بعد از آن ز…
پیشنمایش
