طایفهٔ نخچیر در وادی خوش (42-1)
-
اندازه متن
+
بخش ۴۲ – بیان توکل و ترک جهد گفتن نخچیران به شیر
طایفهٔ نخچیر در وادی خوش
بودشان از شیر دایم کش‌مکش
بس که آن شیر از کمین می در ربود
آن چرا بر جمله ناخوش گشته بود
حیله کردند آمدند ایشان به شیر
کز وظیفه ما ترا داریم سیر
بعد ازین اندر پی صیدی میا
تا نگردد تلخ بر ما این گیا
آخر گهر وفا ببارید (718)
آخر گهر وفا ببارید آخر سر عاشقان بخارید
ما خاک شما شدیم در خاک تخم ستم…
ای اهل صفا که در جهان گردانید (548)
ای اهل صفا که در جهان گردانید از بهر بتی چرا چنین حیرانید
آنرا که شما…
