مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش (1287)
-
اندازه متن
+
مباد با کس دیگر ثنا و دشنامش
که هر دو آب حیاتست پخته و خامش
خمار باده او خوشترست یا مستی
که باد تا به ابد جانهای ما جامش
ستم ز عدل ندانم ز مستی ستمش
مرا مپرس ز عدل و ز لطف و انعامش
جفای او که روان گریزپای مرا
حریف مرغ وفا کرد دانه و دامش
بسی بهانه روانم نمود تا نرود
کشید جانب اقبال کام و ناکامش
طرب نخواهد آن کس که درد او بشناخت
نشان نماند او را که بشنود نامش
چشم تو ناز میکند ناز جهان تو را رسد (548)
چشم تو ناز میکند ناز جهان تو را رسد حسن و نمک تو را بود ناز دگر که…
باز به بط گفت که «صحرا خوشست» (510)
باز به بط گفت که «صحرا خوشست» گفت: «شبت خوش که مرا جا خوشست»
سر بنهم…
