معشوقهٔ ما کران نگیرد هرگز (965)
-
اندازه متن
+
معشوقهٔ ما کران نگیرد هرگز
وین شمع و چراغ ما نمیرد هرگز
هم صورت و هم آینه والله که ویست
این آینه زنگی نپذیرد هرگز
ای آنکه حریف بازی ما بدهای (1771)
ای آنکه حریف بازی ما بدهای این مجلس جانست چرا تن زدهای
چون سوسن و سرو…
غفلت از تن بود چون تن روح شد (171-3)
بخش ۱۷۱ - بیان آنک هرچه غفلت و غم و کاهلی و تاریکیست همه از تن است کی ارضی است…
