من بودم و دوش آن بت بنده نواز (966)
-
اندازه متن
+
من بودم و دوش آن بت بنده نواز
از من همه لابه بود و از وی همه ناز
شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید
شبرا چه گنه حدیث ما بود دراز
دریوزهای دارم ز تو در اقتضای آشتی (2451)
دریوزهای دارم ز تو در اقتضای آشتی دی نکتهای فرمودهای جان را برای آشتی
جان را…
دل را بدهم پند که عمدا نرود (698)
دل را بدهم پند که عمدا نرود پیش بت شنگ من از آنجا نرود
لب میگزد…
