یک جام ز صد هزار جان به (2352)
-
اندازه متن
+
یک جام ز صد هزار جان به
برخیز و قماش ما گرو نه
ما از خود خویش توبه کردیم
ما هیچ نمیرویم از این ده
یک رنگ کند شراب ما را
تا هر دو یکی شود که و مه
درویش ز خویشتن تهی شد
پر ده تو شراب فقر پر ده
برخیز و به زه کن آن کمان را
ماییم کمان و باده چون زه
برجای بماند عقل پرفعل
این است سزای پیر فربه
ما غم نخوریم خود کی دیدهست
تو بار کشی و او کند عه
بگریز ز غم به سوی شه رو
وز خانه عاریت برون جه
با عشق کلاه بر کمر دوز خوش است (232)
با عشق کلاه بر کمر دوز خوش است با نالهٔ سرنای جگرسوز خوش است
ای مطرب…
مشورت میرفت در ایجاد خلق (6-2)
بخش ۶ - حکایت مشورت کردن خدای تعالی در ایجاد خلق
پیشنمایش
