مولانا

درها همه بسته‌اند الا در تو
تا ره نبرد غریب الا بر تو

ای در کرم و عزت و نورافشانی
خورشید و مه و ستاره‌ها چاکر تو

دل در تو گمان بد برد دور از تو
این نیز ز ضعف خود برد دور از تو

تلخی بدهان هر دل صفرائی
خود بر تو شکر حسد برد دور از تو

رشک آیدم از شانه و سنگ ای دلجو
تا با تو چرا رود به گرمابه فرو

آن در سر زلف تو چرا آویزد
وین بر کف پای تو جرا مالدرو

زاندم که شنیده‌ام نوای غم تو
رقصان شده‌ام چو ذره‌های غم تو

ای روشنی هوای عشق تو عیان
بیرون ز هواست این هوای غم تو

سر رشتهٔ شادیست خیال خوش تو
سرمایهٔ گرمیست مها آتش تو

هرگاه که خوشدلی سر از ما بکشد
رامش کند آن زلف خوش سرکش توش

سوگند بدان روی تو و هستی تو
گر میدانم نه از تو این پستی تو

مستی و تهی دستیت آورد به من
من بندهٔ مستی و تهی دستی تو

صد داد همی رسد ز بیدادی تو
در وهم چگونه آورم شادی تو

از بندگی تو سرو آزادی یافت
گل جامهٔ خود درید ز آزادی تو

عشقست که کیمیای شرقست در او
ابریست که صد هزار برقست در او

در باطن من ز فر او دریائیست
کاین جملهٔ کاینات غرقست در او

عمرم یکبار زد کناری با تو
چون عمر گذشتنیست باری با تو

نی نی غلطم کی گذرد پیشهٔ عمر
آن عمر که یافت او گذاری با تو

فرزانهٔ عشق را تو دیوانه مگو
همخرقهٔ روح را بیگانه مگو

دریای محیط را تو پیمانه مگو
او داند نام خود تو افسانه مگو