خورشید که بر جامهٔ درویش افتد (29)
-
اندازه متن
+
خورشید که بر جامهٔ درویش افتد
از بخت نگونش ابر در پیش افتد
چو پیروز شد دزدِ تیره‌روان (19-2)
کاروانی در زمین یونان بزدند و نعمتِ بی‌قیاس ببردند. بازرگانان گریه و زاری کردند و خدا و پیمبر شَفیع آوردند…
گرچه سیم و زر ز سنگ آید همی (6-7)
پادشاهی پسری را به ادیبی داد و گفت: این فرزند توست، تربیتش همچنان کن که یکی از فرزندان خویش. ادیب…
