گر خود همه عالم بگشایی تو به تیغ (49)
-
اندازه متن
+
گر خود همه عالم بگشایی تو به تیغ
چه سود که باز می‌گذاری به دریغ؟
دوش مرغی به صبح می‌نالید (26-2)
یاد دارم که شبی در کاروانی همه شب رفته بودم و سحر در کنارِ بیشه‌ای خفته. شوریده‌ای که در آن…
ماری تو که هر که را ببینی، بزنی (26-1)
ظالمی را حکایت کنند که هیزمِ درویشان خریدی به حَیف و توانگران را دادی به طَرْح. صاحبدلی بر او گذر…
