تا زاد سفر داری و سودای سفر
-
اندازه متن
+
تا زاد سفر داری و سودای سفر
ای دل ره خود گیر و مجو راه دگر.
تن از قفس آن مرغ به در اندازد
کاو روز خلاص را به سرکوبد و پر
برنامدم از جور تو با تو کم و بیش
برنامدم از جور تو با تو کم و بیش رفتم بر دل رامش دارم با خویش
گفتم : که دلم به عشق مجبور چراست؟
گفتم : که دلم به عشق مجبور چراست؟ گفتا : به شبت رغبت با نور چراست؟
پیشنمایش
