چون باد در آمد و ندانم چون شد
-
اندازه متن
+
چون باد در آمد و ندانم چون شد
با آتشم آمیخت مرا در خون شد
طوفان غمی گشت به خاک دل من
آبی شد و از دو چشم من بیرون شد
در راه تو دادم آنچه کان بود مرا
در راه تو دادم آنچه کان بود مرا وز آن به جهان اگر نشان بود مرا
در بست که هیچکس نکوبد به درش
در بست که هیچکس نکوبد به درش اما زره منظر بنمود سرش
تا بیشترش دوست بدارند…
