تا چند اسیر عقل هر روزه شویم (126)
-
اندازه متن
+
تا چند اسیر عقل هر روزه شویم
در دهر چه صد ساله چه یکروزه شویم
در دِه تو به کاسه می از آن پیش که ما
در کارگه کوزهگران کوزه شویم
بر من قلم قضا چو بی من رانند (70)
بر من قلم قضا چو بی من رانند پس نیک و بدش ز من چرا میدانند
من می نه ز بهر تنگدستی نخورم (131)
من می نه ز بهر تنگدستی نخورم یا از غم رسوایی و مستی نخورم
من…
پیشنمایش
