شاعران قدیم

در بادیهٔ عشق تو کردم سفری
تا بو که بیایم ز وصالت خبری

در هر منزل که می‌نهادم قدمی
افکنده تنی دیدم و افتاده سری

در بی‌خبری خبر نبودی چه بدی
و اندیشهٔ خیر و شر نبودی چه بدی

ای هوش تو و گوش من و حلقهٔ در
گر حلقهٔ سیم و زر نبودی چه بدی

در چشم منست این زمان ناز کسی
در گوش منست این دم آواز کسی

در سینه منم حریف و انباز کسی
سرمستم کی نهان کنم راز کسی

در چشم منی و گرنه بینا کیمی
در مغز منی و گرنه شیدا کیمی

آنجا که نمی‌دانم آنجای کجاست
گر عشق تو نیستی من آنجا کیمی

در خاک اگر رفت تن بیجانی
جان بر فلک افرازد و شاذروانی

در خاک بنفشه‌ای بپایید و برست
چون برندهد سرو چنان بستانی

در دست اجل چو درنهم من پائی
در کتم عدم در افکنم غوغائی

حیران گردد عدم که هرگز جائی
در هر دو جهان نیست چنین شیدائی

در دل نگذشت کز دلم بگذاری
یا رخت فتاده در گلم بگذاری

بسیار زدم لاف تو با دشمن و دوست
ای وای به من گر خجلم بگذاری

در دل نگذارمت که افگار شوی
در دیده ندارمت که بس خار شوی

در جان کنمت جای نه در دیده و دل
تا در نفس بازپسین یار شوی

در روزه چو از طبع دمی پاک شوی
اندر پی پاکان تو بر افلاک شوی

از سوزش روزه نور گردی چون شمع
وز ظلمت لقمه لقمهٔ خاک شوی

در زهد اگر موسی و هارون آئی
وانگاه چو جبرئیل بیرون آئی

از صورت زهد خود چه مقصود ترا
در سیرت اگر یزید و قارون آئی