ای آنکه ره گریز میاندیشی (1693)
-
اندازه متن
+
ای آنکه ره گریز میاندیشی
تو پنداری که بر مراد خویشی
شه میکشدت مجوی با شه بیشی
که را بکند شهنشه درویشی
ای آنکه ره گریز میاندیشی
تو پنداری که بر مراد خویشی
شه میکشدت مجوی با شه بیشی
که را بکند شهنشه درویشی
سرمست توام نه از می و نز افیون مجنون شدهام ادب مجوی از مجنون
از جوشش…
بار دگر جانب یار آمدیم خیره نگر سوی نگار آمدیم
بر سر و رو سجده کنان…

