دوش آمده بود از سر لطفی یارم (1232)
-
اندازه متن
+
دوش آمده بود از سر لطفی یارم
شب را گفتم فاش مکن اسرارم
شب گفت پس و پیش نگه کن آخر
خورشید تو داری ز کجا صبح آرم
هر شب که ز سودای تو نوبت بزنند (845)
هر شب که ز سودای تو نوبت بزنند آن شب همه جان شوند هرجا که تنند
گفتم به مهی کز تو صد گونه طرب دارم (1454)
گفتم به مهی کز تو صد گونه طرب دارم گفتا که به غیر آن صد چیز عجب دارم
…
پیشنمایش
