وقت آمد توبه را شکستن (1927)
-
اندازه متن
+
وقت آمد توبه را شکستن
وز دام هزار توبه جستن
دست دل و جانها گشادن
دست غم را ز پس ببستن
معشوقه روح را بدیدن
لعل لب او به بوسه خستن
در آب حیات غسل کردن
در وی تن خویش را بشستن
برخاست قیامت وصالش
تا کی به امید درنشستن
گر بسکلد آن نگار بنگر
صد پیوست است در آن سکستن
مخدومی شمس دین تبریز
ای جان تو رمیدهای ز بستن
در این سرما سر ما داری امروز (1189)
در این سرما سر ما داری امروز سر عیش و تماشا داری امروز
توی خورشید و…
کشتی چو به دریای روان میگذرد (793)
کشتی چو به دریای روان میگذرد میپندارد که نیستان میگذرد
ما میگذریم ز این جهان در…
