مولانا

دی بلبلکی لطیفکی خوش گوئی
می‌گفت ترانه‌ای کنار جوئی

کز لعل و زمرد و زر و زیره توان
برساخت گلی ولی ندارد بوئی

دی بود چنان دولت و جان افروزی
و امروز چنین آتش عالم سوزی

افسوس که در دفتر ما دست خدا
آن را روزی نبشت این را روزی

دیروز فسون سرد برخواند کسی
او سردتر از فسون خود بود بسی

بر مایدهٔ عشق مگس بسیار است
ای کم ز مگس کو برمد از مگسی

دی عاقل و هشیار شدم در کاری
برهم زدم دوش مر مرا عیاری

دیدم که دل آن اوست من اغیارش
بیرون رفتم از آن میان من باری

دی مست بدی دلا و چست و سفری
امروز چه خورده‌ای که از دی بتری

رقصان شده سر سبز مثال شجری
یا حاجب خورشید بسان سحری

رفتم بر یار از سر سر دستی
گفتا ز درم برو که این دم مستی

گفتم بگشای در که من مست نیم
گفتا که برو چنانکه هستی هستی

رفتم به طبیب گفتم ای بینائی
افتادهٔ عشق را چه می‌فرمایی

ترک صفت و محو وجودم فرمود
یعنی که ز هر چه هست بیرون آئی

رقص آن نبود که هر زمان برخیزی
بی‌درد چو گرد از میان برخیزی

رقص آن باشد کز دو جهان برخیزی
دل پاره کنی وز سر جان برخیزی

رو ای غم و اندیشه خطا می‌گوئی
از کان وفا چرا جفا می‌گوئی

هر کودک را گر از جفا ترسانند
من پیر شدم در این مرا می‌گوئی

روزی به خرابات گذر می‌کردی
کژ کژ به کرشمه‌ای نظر می‌کردی

آنها که جهان زیر و زبر می‌کردند
چون کار جهان زیر و زبر می‌کردی