مولانا

چشمان خمار و روی رخشان داری
کان گوهر و لعل بدخشان داری

گیرم که چو غنچه خنده پنهان داری
گل را ز جمال خود تو خندان داری

چشم تو بهر غمزه بسوزد مستی
گر دلبندی هزار خون کردستی

از پای درآمد دل و دل پای نداشت
از دست کسی که او ندارد رستی

چشم مستت ز عادت خماری
افغان که نهاد رسم تنها خواری

چون می مددیست این بخیلیت چراست
می می نخوری و شیره می‌افشاری

چندان گفتی که از بیان بگذشتی
چندان گشتی بگرد آن کان گشتی

کشتی سخن در آب چندان راندی
نی تخته بماند نی تو و نی کشتی

چون جمله خطا کنم صوابم تو بسی
مقصود از این عمر خرابم تو بسی

من میدانم که چون بخواهم رفتن
پرسند چه کرده‌ای جوابم تو بسی

چون خار بکاری رخ گل می‌خاری
تا گل ناری بر ندهد گلناری

فعل تو چو تخم و این جهان طاحون است
تا خشت بر آسیا بری خاک آری

چون ساز کند عدم حیات افزائی
گیری ز عدم لقمه و خوش می‌خائی

در می‌رسدت طبق طبق حلواها
آنجا نه دکان پدید و نه حلوائی

چونست به درد دیگران درمانی
چون نوبت درد ما رسد درمانی

من صبر کنم تا ز همه وامانی
آئی بر ما چو حلقه بر درمانی

چون شب بر من زنان و گویان آئی
در نیم شبی صبح طرب بنمائی

زلف شب را گره گره بگشائی
چشمت مرسا که سخت بی‌همتائی

چون کار مسافران دینم کردی
حمال امانت یقینم کردی

گفتم که ضعیفم و گرانست این بار
زورم دادی و آهنینم کردی